Choose period
December 10, 1942

Note addressed to the Governments of the United Nations by the Polish Minister of Foreign Affairs, Edward Raczyński, regarding German crimes in occupied Poland

Historical context

The double attack on Poland by Nazi Germany and the USSR in September 1939 led to the effective dissolution of the Polish state. Although Poland lost its sovereignty, its legal authorities continued to function, organising the Polish armed forces in France and later in Great Britain.       

 

Under these circumstances, the primary aim of the Polish government-in-exile was to restore Poland as a sovereign state. They rebuilt the army, trained soldiers, and obtained equipment. At the same time, underground civilian and military structures were organised in Poland. This was far from easy – the German- and Soviet-occupied Polish territories were practically cut off from the free world, while those caught in any illegal activity under German occupation faced the death penalty or deportation to concentration camps like Auschwitz or Mauthausen-Gusen.

German policy toward the people of conquered Poland was particularly brutal and ruthless. From the very beginning of the occupation, the Germans set out to destroy the Polish intelligentsia. University lecturers, teachers, pre-war officials and political leaders were murdered or sent to concentration camps. The Soviets pursued a similar policy.

The Germans destined the Polish Jews for an even more terrible fate. They began to concentrate Jews in designated residential districts which they gradually surrounded with walls and barbed wire to create ghettos. Jews were stripped of property and their food rations were gradually reduced; many died of starvation and disease. German policy became even more brutal after the outbreak of the German-Soviet conflict in June 1941. German units murdered Jews en masse as they pushed east, occupying successive territories.   

At the same time the Germans also began to make preparations for the mass extermination of the Jews of Europe. Towards the end of December 1941, the Kulmhof extermination camp began operating at Chełmno nad Nerem. In January 1942, the leaders of the Reich decided on the ‘final solution of the Jewish question’. This meant that all Jews would be murdered. In July 1942, mass deportations from the Warsaw ghetto to the death camp at Treblinka started. Successive extermination camps began operating, including Auschwitz II (Birkenau) and Sobibór. The Jews became even more isolated when the death penalty was introduced for providing shelter or any assistance to them.

A network of secret emissaries ensured communications between the Polish Underground State and the Polish government-in-exile. The emissaries carried documents and transmitted information and oral instructions from political and military leaders. 

One such secret emissary was Jan Kozielewski, alias Jan Karski. Karski went on three dangerous missions to and from occupied Poland. His final mission, starting in the autumn of 1942, proved crucial. Before leaving Warsaw, Karski met with the leaders of Polish political parties and with Jewish leaders. At the request of the latter, he twice entered the Warsaw ghetto and travelled to the transit camp in Izbica, ascertaining the unimaginable suffering of the Jews with his own eyes. 

Reports from the Polish Underground State, including Karski’s testimony, were the basis of a note which the Polish minister of foreign affairs, Edward Raczyński, addressed to the signatory states of the Declaration by the United Nations on 10 December 1942. The note is probably the first international document describing the Holocaust and calling upon  members of the anti-German coalition to take joint action and bring the perpetrators of the crime to justice. Raczyński’s note was published in the form of a brochure entitled ‘The Mass Extermination of Jews in German Occupied Poland’ which was disseminated by Polish diplomatic missions. 

Document text

10 grudnia 1942 r., Londyn.
 
Nota ministra spraw zagranicznych RP Edwarda Raczyńskiego do rządów państw Narodów Zjednoczonych dotycząca zbrodni niemieckich popełnianych przez Niemców na terenie okupowanej Polski.
 
Wasza Ekscelencjo,

Rząd Polski kilkakrotnie zwracał uwagę świata cywilizowanego zarówno przez dokumenty dyplomatyczne, jak i publikacje oficjalne na postępowanie rządu niemieckiego i niemieckich władz okupacyjnych tak wojskowych, jak i cywilnych oraz na metody stosowane w „celu sprowadzenia ludności do prawdziwego stanu niewolnictwa i, ostatecznie, do eksterminacji Narodu Polskiego”. Metody te najpierw wprowadzone w Polsce, były następnie w różnym stopniu stosowane w innych krajach, okupowanych przez siły zbrojne Rzeszy niemieckiej.

2. Na konferencji, która odbyła się 13 stycznia 1942 w St. James's Palace rządy krajów okupowanych ,,za jeden z zasadniczych celów wojny uznały ukaranie za pośrednictwem zorganizowanej sprawiedliwości tych, którzy są winni lub odpowiedzialni za te zbrodnie, którzy bądź to nakazywali popełnianie ich, bądź tez popełniali je lub brali w nich udział”'. Pomimo tego uroczystego ostrzeżenia oraz oświadczeń Prezydenta Roosevelta, Premiera brytyjskiego Winstona Churchilla i Komisarza dla spraw Zagranicznych p. Mołotowa, rząd niemiecki nie zaprzestał stosowania tych metod gwałtu i terroru. Rząd Polski otrzymał liczne raporty z Polski, świadczące o stałym natężeniu prześladowań ludności podbitej.

3. Najnowsze raporty przedstawiają straszliwy obraz sytuacji, do jakiej doprowadzeni zostali Żydzi w Polsce. Nowe metody masowego mordu stosowane w ciągu ostatnich kilku miesięcy potwierdzają fakt, że władze niemieckie z całą świadomością dążą do całkowitej eksterminacji ludności żydowskiej w Polsce i wielu tysięcy Żydów, których władze niemieckie deportowały z Europy zachodniej i środkowej i z samej Rzeszy do Polski. Rząd Polski uważa za swój obowiązek podanie do wiadomości Rządów wszystkich krajów cywilizowanych następujących, bezwzględnie autentycznych informacji, otrzymanych z Polski w ciągu ostatnich tygodni, informacji wskazujących aż nazbyt jasno metody eksterminacyjne stosowane przez władze niemieckie.
4. Pierwszym krokiem prowadzącym do eksterminacji Żydów było utworzenie w Warszawie getta już w październiku 1940 roku. Wówczas to wszyscy Żydzi zamieszkujący Warszawę otrzymali rozkaz przeniesienia się do dzielnicy żydowskiej wydzielonej dla nich w terminie nie przekraczającym dnia 1 XI 1940 r.; równocześnie zaś wszyscy nie-Żydzi zamieszkali w granicach nowo utworzonego getta otrzymali rozkaz wyprowadzenia się. Żydom wolno było zabrać wyłącznie rzeczy osobiste, cała reszta ich dobytku uległa konfiskacie. Wszystkie żydowskie sklepy i przedsiębiorstwa znajdujące się poza granicami nowo utworzonego getta zamknięto i opieczętowano. Pierwotny termin przeprowadzki został przesunięty na dzień 15 listopada 1940 roku. Potem getto zostało zamknięte, a cały teren otoczony murem; prawo wejścia do dzielnicy lub jej opuszczenia wymagało specjalnych przepustek wydawanych przez władze niemieckie. Wszyscy, którzy opuszczali getto bez takiej przepustki, podlegali karze śmierci i jest rzeczą znaną, że sądy niemieckie wydały takie właśnie wyroki w wielu przypadkach.

5. Po izolacji getta oficjalne stosunki ze światem zewnętrznym utrzymywano za pośrednictwem specjalnie w tym celu powołanego urzędu niemieckiego, znanego pod nazwą Transferstelle. Na skutek całkowicie niedostatecznego zaopatrzenia w środki żywności w getcie rozwinął się szmugiel na szeroką skalę; sami Niemcy uczestniczyli w tym nielegalnym handlu, ciągnąc niemałe zyski z przeprowadzonych transakcji i z łapówek. Racje żywnościowe dla ludności getta wynosiły około 1 funta chleba na osobę tygodniowo i praktycznie biorąc nic więcej. W rezultacie ceny w getcie wzrosły dziesięciokrotnie w stosunku do cen poza jego granicami, a śmiertelność na skutek wyniszczenia, zagłodzenia i chorób wzrosła – szczególnie w ciągu dwóch ostatnich zim – do niespotykanych rozmiarów. W ciągu zimy 1941-l942 wskaźnik śmiertelności w stosunku rocznym wzrósł do 13%, a w ciągu pierwszego kwartału roku 1942 jeszcze bardziej. Na ulicach getta każdego dnia znajduje się mnóstwo trupów.
6. W chwili założenia getta warszawskiego ludność w nim skupiona wynosiła, wg danych oficjalnych, 433.000 osób; mimo ogromnej śmiertelności utrzymywała się na tym poziomie na skutek dowożenia Żydów z Niemiec i krajów  okupowanych,  także z innych części Polski.
 
7. Wybuch wojny między Niemcami i Związkiem Radzieckim oraz okupowanie wschodnich ziem Polski przez wojska niemieckie poważnie zwiększyły ilość Żydów znajdujących się w mocy Niemów. W tym też okresie masowe mordy Żydów osiągnęły takie rozmiary, że początkowo ludzie wprost nie chcieli wierzyć raportom docierającym do Warszawy z terenów wschodnich. Raporty te jednak znalazły nie raz i nie dwa potwierdzenie w relacjach odpowiedzialnych świadków tych mordów. W ciągu zimy 1941-42 wymordowano kilkadziesiąt tysięcy Żydów. Raporty donoszą o masakrze ponad 50.000 Żydów w Wilnie i pozostawieniu w miejscowym getcie zaledwie 12.000. We Lwowie wymordowano 40.000, w Równem – 14.000, w Kowlu 10.000; liczby Żydów wymordowanych w Stanisławowie, Tarnopolu, Stryju i Drohobyczu oraz w innych mniejszych miastach nie znamy. Początkowo mordowano wyłącznie przez rozstrzeliwanie; następnie jednak, jak nam doniesiono, Niemcy zastosowali nowe metody, takie jak gaz, przy pomocy którego zlikwidowano ludność żydowską w Chełmnie, oraz prąd elektryczny, którym posługiwano się w specjalnie w tym celu zorganizowanym obozie w Bełżcu, gdzie w marcu i kwietniu 1942 roku wymordowano tą metodą dziesiątki tysięcy Żydów z Lubelskiego ze Lwowa i z Kielc. Z 30.000 Żydów zamieszkujących Lublin żyje w tej chwili w mieście zaledwie 2500.

8. Jak donoszą odpowiedzialne raporty, Himmler wizytując Generalną Gubernię w marcu 1942 roku przekazał rozkaz wyniszczenia do końca roku 50% ludności żydowskiej w Polsce. Po jego wyjeździe Niemcy rozpuścili pogłoskę o likwidacji getta warszawskiego począwszy od kwietnia 1942 roku. Następnie datę tę przełożono na czerwiec tegoż roku. Powtórna wizyta Himmlera, mająca miejsce w połowie lipca 1942 r., stała się sygnałem do rozpoczęcia akcji likwidacyjnej, która swym okrucieństwem przeszła wszystko, co kiedykolwiek zdarzyło się w historii.
9. Likwidację getta poprzedziła przeprowadzona w dniu 17 lipca 1942 roku rejestracja Żydów innej niż polska narodowości, których przeniesiono na Pawiak. Od 20 lipca 1942 roku wewnętrzną straż w getcie powierzono specjalnym batalionom bezpieczeństwa, utworzonym z szumowin wywodzących się z różnych krajów wschodniej Europy, wszystkie wejścia prowadzące do getta zostały obstawione przez znaczne oddziały policji niemieckiej uzbrojonej w karabiny maszynowe i pozostającej pod dowództwem SS. Ruchome oddziały policji patrolowały granice getta w dzień i w nocy.
 
10. 21 lipca o godz. 11 rano pod budynek zajmowany przez Judenrat przy ulicy Grzybowskiej podjechały samochody policji niemieckiej. Oficerowie SS rozkazali przewodniczącemu Judenratu [Adamowi] Czerniakowowi wezwać wszystkich członków Rady, a kiedy przybyli, aresztowano ich i przewieziono samochodami policyjnymi na Pawiak. Po kilkugodzinnym zatrzymaniu większość z nich wróciła do getta. Mniej więcej w tym czasie lotne oddziały policji wkroczyły do getta, wdzierając się do domów w poszukiwaniu żydowskich intelektualistów. Wszystkich lepiej ubranych Żydów zabijano na miejscu, nie identyfikując ich. Znalazł się wśród nich jeden nie-Żyd, prof. dr [Franciszek] Raszeja, który został wezwany do getta jako lekarz i miał wystawioną w tym celu przepustkę. W ten sposób zginęły setki ludzi z żydowskiej inteligencji.

11. Rankiem dnia następnego, 22 lipca 1942 roku, policja niemiecka ponownie zjawiła się w biurach Judenratu i wezwała wszystkich jego członków, zwolnionych poprzedniego dnia z Pawiaka. Zebranych poinformowano o zarządzeniu usunięcia z getta całej ludności Żydowskiej oraz rozdano odpowiednie drukowane instrukcje, których treść podajemy w aneksie nr 1 do niniejszej noty. Zarządzenia uzupełniające wydano ustnie. Liczbę ludności mającej podlegać deportacji określono początkowo na 6.000 osób dziennie. Osoby te miały się gromadzić w i na terenie szpitala na Stawkach, którego pacjentów miano ewakuować natychmiast. Szpital przylegał bezpośrednio do bocznicy kolejowej. Osoby podlegające deportacji miały być doprowadzane przez policję Żydowską nie później niż o 4 rano każdego dnia. Członków Judenratu oraz innych zakładników obarczono odpowiedzialnością za dokładne wykonanie rozkazu. Do pierwszej partii należało włączyć, wszystkie osoby przebywające w więzieniach Żydowskich oraz w domach starców i innych instytucjach charytatywnych.
12. 23 lipca 1942 roku o godz. 7 rano dwóch oficerów policji niemieckiej ponownie odwiedziło biura Judenratu, by zobaczyć się z jego przewodniczącym, Czerniakowem. Po ich wyjściu Czerniakow popełnił samobójstwo. Jak nam doniesiono, odebrał on sobie życie, ponieważ Niemcy podnieśli kontyngent dzienny do 10.000 osób na pierwszy dzień,  a do 7.000 na każdy następny. Miejsce Czerniakowa objął [Marek] Lichtenbaum; następnego dnia zabrano na deportację 10.000 osób, a potem po 7000 każdego dnia. Osoby te albo wyłapywano na ulicach, albo zabierano z domów.
 
13. Zgodnie z rozkazem niemieckim z 22 lipca deportacji nie podlegali Żydzi zatrudnieni w przedsiębiorstwach niemieckich oraz ich rodziny. Rozkaz ten wywołał ostrą walkę między mieszkańcami getta o zapewnienie sobie pracy w takich przedsiębiorstwach lub – w braku możliwości zatrudnienia – o fałszywe zaświadczenia o pracy. Za takie zaświadczenia poważne sumy, sięgające tysięcy złotych, wpłynęły do kieszeni niemieckich przedsiębiorców. Nie chroniły one jednak nabywców przed deportacją ponieważ wyłapywano ludzi nie identyfikując ich i nie różnicując.

14. Deportacji towarzyszyła nie mająca precedensu brutalność. Każdego dnia o wyznaczonej godzinie policja niemiecka otaczała kompleks budynków wytypowanych do oczyszczenia, wkraczała na podwórze i strzelała na chybił trafił dając w ten sposób sygnał do opuszczania domów i zbierania się na podwórzu. Każdy, kto próbował ucieczki lub chował się, był zabijany na miejscu. Ludzi wyglądających na chorych lub słabych odprowadzano na cmentarz żydowski, tam zabijano i chowano. W ten sposób ginęło przeciętnie 50–100 ludzi dziennie. Po zebraniu wyznaczonego kontyngentu upychano ludzi na siłę w bydlęcych wagonach, po 120 osób w wagonie obliczonym na czterdzieści. Następnie wagony zamykano i plombowano.
Ludzie dusili się z braku powietrza. Podłogi wagonów były posypane niegaszonym wapnem i chlorem. Zgodnie z otrzymanymi wiadomościami wagony kierowano do trzech miejscowości: Treblinki, Bełżca i Sobiboru, które to miejsca są określone jako „obozy zagłady”. Warunki transportu były celowo tak pomyślane, by jak najwięcej skazanych zmarło w drodze. Według posiadanych przez nas wiadomości, po przybyciu do obozu tych, którzy przeżyli, rozbierano do naga i zabijano różnymi sposobami, łącznie z gazem i prądem elektrycznym. Trupy grzebano we wspólnych, mechanicznie kopanych grobach.
15. Zgodnie z osiągalnymi danymi z 250.000 Żydów deportowanych z getta warszawskiego w okresie od 1 września 1942 tylko dwa małe transporty liczące około 4.000 ludzi, wysłano na wschód w kierunku Brześcia Litewskiego i Małachowicz, przypuszczalnie do prac poza linią frontu. Nie sposób stwierdzić, czy ktokolwiek z pozostałych deportowanych z getta Żydów pozostał przy życiu i należy się obawiać, że wszyscy ponieśli śmierć.
 
16. Jak dotąd transporty z getta warszawskiego obejmowały przede wszystkim ludzi starych i chorych; pewna ilość młodych i silnych fizycznie uniknęła tymczasem tego losu, jako jeszcze użyteczna siła robocza. Deportowano również wszystkie dzieci ze szkół żydowskich, sierocińców i domów dziecka, nie wyłączając dzieci z sierocińca pozostającego pod opieką słynnego pedagoga dr. Janusza Korczaka, który odmówił opuszczenia swych podopiecznych, choć proponowano mu pozostanie na miejscu.

17. Zgodnie z najświeższymi doniesieniami na miesiąc wrzesień 1942 wydano dla getta warszawskiego 120.000 kartek żywnościowych, a na miesiąc październik ma być wydane tylko 40.000. Tę ostatnią liczbę potwierdzają informacje przenikające z niemieckiego Urzędu Zatrudnienia (Arbeitsamt), który wskazał liczbę 40.000 jako liczbę kwalifikowanych robotników żydowskich, którzy mają być pozostawieni w wydzielonej części getta, skoszarowani w barakach i zatrudnieni w niemieckim przemyśle zbrojeniowym.

18. W dniach 20–25 sierpnia przerwano deportacje z warszawskiego getta. Niemiecka maszyna do masowej zagłady Żydów została zatrudniona w tym okresie przy likwidacji innych gett w Polsce środkowej, łącznie z miastami: Falenica, Rembertów, Nowy Dwór, Kałuszyn i Mińsk Mazowiecki.

19. Jest rzeczą niemożliwą ustalenie dokładnej liczby Żydów, którzy zostali wytępieni w Polsce od czasu okupacji Kraju przez zbrojne siły Rzeszy niemieckiej. Ale wszystkie raporty  podają zgodnie, iż pełna liczba wymordowanych sięga wielu setek tysięcy niewinnych ofiar, mężczyzn, kobiet i dzieci, oraz że z 3.130.000 Żydów w Polsce przed wojną przeszło trzecia część wyginęła w ciągu ostatnich trzech lat.

20. Ludność polska, która sama znosi najstraszliwsze prześladowania i spośród której wiele milionów osób zostało deportowanych do Rzeszy na niewolnicze roboty lub wysiedlonych ze swych domów i ziem, pozbawiona tak wielu swoich przywódców, którzy zostali okrutnie wymordowani przez Niemców, stale wyrażała, poprzez swe organizacje podziemne, oburzenie i współczucie wobec straszliwego losu, który spotyka ich współobywateli  Żydów. Rząd Polski posiada informacje o pomocy, jakiej ludność polska udziela Żydom. Ze zrozumiałych przyczyn żadne szczegóły tej działalności nie mogą być obecnie ogłoszone.

21. Rząd Polski  jako przedstawiciel legalnej władzy na obszarach, na których Niemcy stosują systematyczne tępienie obywateli polskich i obywateli pochodzenia żydowskiego wielu innych narodowości, uważa za swój obowiązek zwrócenie się do Rządów Narodów Zjednoczonych w szczerym przekonaniu, że władze te podzielą pogląd Rządu Polskiego co do konieczności nie tylko potępienia zbrodni popełnianych przez Niemców i ukarania zbrodniarzy, ale również co do znalezienia środków, dających zapewnienie, iż Niemcom zostanie skutecznie uniemożliwione stosowanie w dalszym ciągu ich metod masowego mordu.
 
                                                                                       Edward Raczyński                        
 
 
Polacy–Żydzi 1939–1945. Wybór źródeł, oprac. A.K. Kunert, Warszawa 2006, s. 101-104.
London, 10 December 1942
 
Note addressed to the Governments of the United Nations by the Polish Minister of Foreign Affairs, Edward Raczyński, regarding German crimes in occupied Poland.

Your Excellency,

1. On several occasions the Polish Government have drawn the attention of the civilized world, both in diplomatic documents and official publications, to the conduct of the German Government and of the German authorities of occupation, both military and civilian, and to the methods employed by them “in order to reduce the population to virtual slavery and ultimately to exterminate – the Polish nation”. These methods, first introduced in Poland, were subsequently, applied in a varying degree, in other countries occupied by the armed forces of the German Reich.

2. At the conference held at St. James's Palace on January l8th, 1942, the Governments of the occupied countries “placed among their principal war aims the punishment, through the channel of organized justice, of those guilty of, or responsible for, those crimes, whether they have ordered them, participated them, or participated in them”. Despite this solemn warning and the declarations of President Roosevelt, of the Prime Minister, Mr. Winston Churchill, and of the People's Commissar for Foreign Affairs, M. Molotov, the German Government has not teased to apply its methods of violence and terror. The Polish Government have received numerous reports from Poland testifying to the constant intensification of German persecution of the subjected populations.

3. Most recent reports present a horrifying picture of the position to which the Jews in Poland have been reduced. The new methods of mass slaughter applied during the last few months confirm the fact that the German authorities aim with systematic deliberation at the total extermination of the Jewish population of Poland and of the many thousands of Jews whom the German authorities have deported to Poland from western and Central European countries and from the German Reich itself. The Polish Government consider it their duty to bring to the knowledge of the Governments of all civilized countries the following fully authenticated information received from Poland during recent weeks, which indicates all too plainly the new methods of extermination adopted by the German authorities.

 4. The initial steps leading to the present policy of extermination of the Jews were taken already n October, 1940, when the German authorities established the Warsaw ghetto. At that time all the Jewish inhabitants of the Capital were ordered to move into the Jewish quarter assigned to them not later than November 1st, 1940, while ail the non-Jews domiciled within the new boundaries of what was to become the ghetto were ordered to move out of that quarter. The Jews were allowed to take only personal effects with them, while all their remaining property was confiscated. All Jewish shops and businesses outside the new ghetto boundaries were closed down and sealed. The original date for these transfers was subsequently postponed to November 15th, 1940. After that date the ghetto was completely closed and its entire area was surrounded by a brick wall, the right of entry and exit being restricted to the holders of special passes, issued by the German authorities. AII those who left the ghetto without such a pass became liable to sentence of death, and it is known that German courts passed such sentences in a large number of cases.

5. After the isolation of the ghetto, official intercourse with the outside world was maintained through a special German office known as “Transferstelle” . Owing to totally inadequate supplies of food for the inhabitants of the ghetto, smuggling on a large scale was carried on; the Germans themselves participated in this illicit trading, drawing considerable incomes from profits and bribes. The food rations for the inhabitants of the ghetto amounted to about a pound of bread per person weekly, with practically nothing else. As a result, prices in the ghetto were on an average ten times higher than outside, and mortality due to exhaustion, starvation and disease, particularly during the last two winters, increased on an unprecedented scale. During the winter 1941-1942 the death rate, calculated on an annual base, has risen to 13 percent, and during the first quarter of 1942 increased still further. Scores of corpses were found in the streets of the ghetto every day.

6. At the time when the ghetto was established the whole population was officially stated to amount to 433.000, and in spite of the appalling death rate it was being maintained at this figure by the importation of Jews from Germany and from the occupied countries, as well as from other parts of Poland.

7. The outbreak of war between Germany and Soviet Russia and the occupation of the Eastern areas of Poland by German troops considerably increased the numbers of Jews in Germany's power. At the same time the mass murders of Jews reached such dimensions that at first, people refused to give credence to the reports reaching Warsaw from the Eastern provinces. The reports, however, were confirmed again and again by reliable witnesses. During the winter 1941-1942 several times of thousands of Jews were murdered. In the city of Wilno over 50.000 Jews were reported to have been massacred and only 12.000 of them remain in the local ghetto. In the city of Lwow 40.000 were reported murdered; in Rowne 14.000; in Kowel 10.000, and unknown numbers in Stanislawow, Tarnopol, Stryj, Drohobycz and many other smaller towns. At first the executions were carried out by shooting; subsequently, however, it is reported that the Germans applied new methods, such as poison gas, by means of which the Jewish population was exterminated in Chelm, or electrocution; for which a camp was organized in Belzec, where in the course of March and April, 1942, the Jews from the provinces of Lublin, Lwow and Kielce, amounting to tens of thousands, were exterminated. of Lublin's 80.000 Jewish inhabitants only 2.500 still survive in the city.
 
8. It has been reliably reported that on the occasion of his visit to the General Government of Poland in March, 1942, Himmler issued an order for the extermination of 50 percent of the Jews in Poland by the end of that year After Himmler's departure the Germans spread the rumour that the Warsaw ghetto would be liquidated as from April, 1942. This date was subsequently altered to June. Himmler's second visit to Warsaw in the middle of July, 1942, became the signal for the commencement of the process of liquidation, the horror of which surpasses anything known in the annals of history.
 
9. The liquidation of the ghetto was preceded, on July 17th, 1942, by the registration of all foreign Jews confined there who were then removed to the Pawiak prison. As from July 20th, 1942, the guarding of the ghetto was entrusted to special security battalions, formed from the scum of several Eastern European countries, while large forces of German police armed with machine guns and commanded by SS. officers were posted at all the gates leading into the ghetto. Mobile German police detachments patrolled all the boundaries of the ghetto day and night.
10. On July 31st, at 11 a.m., German police cars drove up to the building of the Jewish Council of the ghetto, in Grzybowska Street. The SS. officers ordered the chairman of the Jewish Council, Mr. Czerniakow, to summon the members of the Council, who were all arrested on arrival and removed in police cars to the Pawiak prison. After a few hours' detention the majority of them were allowed to return to the ghetto. About the same time flying squads of German police entered the ghetto, breaking into the houses in search of Jewish intellectuals. The better dressed Jews found were killed on the spot, without the police troubling even to identify them. Among those who were thus killed was a non-Jew, Professor Dr. Raszeja, who was visiting the ghetto in the course of his medical duties and was in possession of an official pass. Hundreds of educated Jews were killed in this way.
 
11. On the morning of the following day, July 22nd, 1942, the German police again visited the office of the Jewish Council and summoned all the members, who had been released from the Pawiak prison the previous day. On their assembly they were informed that an order had been issued for the removal of the entire Jewish population of the Warsaw ghetto and printed instructions to that effect were issued in the form of posters, the contents of which are reproduced in Annex. 1 to this Note. Additional instructions were issued verbally. The number of people to be removed was first fixed at 6.000 daily. The persons concerned were to assemble in the hospital wards and grounds in Stawki Street, the patients of which were evacuated forthwith. The hospital was close to the railway siding. Persons subject to deportation were to be delivered by the Jewish police not later than 4 p.m. each day. Members of the Council and other hostages were to answer for the strict fulfilment of the order. In conformity with German orders, all inmates of Jewish prisons, old-age pensioners and inmates of other charitable institutions were to be included in the first contingent.
 
12. On July 28rd, 1942, at 7 p.m., two German police officers again visited the offices of the Jewish Council and saw the chairman, Mr. Czerniakow. After they left him he committed suicide. It is reported that Mr. Czerniakow did so because the Germans increased the contingent of the first day to 10.000 persons, to be followed by 7,000 persons on each subsequent day. Mr. Czerniakow was succeeded in his office by Mr. Lichtenbaum, and on the following day 10.000 persons were actually assembled for deportation, followed by 7.000 persons on each subsequent day. The people affected were either rounded up haphazardly in the streets or were taken from their homes.

13. According to the German order of July 22nd 1942, all Jews employed in German-owned undertakings, together with their families, were to be exempt from deportation. This produced acute competition among the inhabitants of the ghetto to secure employment in such undertakings, or failing employment, bogus certificates to that effect. Large sums of money, running into thousands of Zlotys, were being paid for such certificates to the German owners. They did not, however, save the purchasers from deportation, which was being carried out without discrimination or identification.

14. The actual process of deportation was carried out with appalling brutality. At the appointed hour on each day the German police cordoned off a block of houses selected for clearance, entered the back yard and fired their guns at random, as a signal for all to leave their homes and assemble in the yard. Anyone attempting to escape or to hide was killed on the spot. No attempt was made by the Germans to keep families together. Wives were torn from their husbands and children from their parents. Those who appeared frail or infirm were carried straight to the Jewish cemetery to be killed and buried there. On the average 50-100 people were disposed of in this way daily. After the contingent was assembled, the people were packed forcibly into cattle trucks to the number of 120 in each truck, which had room for forty. The trucks were then locked and sealed. The Jews were suffocating for lack of air. The floors of the trucks were covered with quicklime and chlorine. As far as is known, the trains were dispatched to three localities - Tremblinka, Belzec and Sobibor, to what the reports describe as “Extermination camps”. The very method of transport was deliberately calculated to cause the largest possible number of casualties among the condemned Jews. It is reported that on arrival in camp the survivors were stripped naked and killed by various means, including poison gas and electrocution. The dead were interred in mass graves dug by machinery.

15. According to all available information, of the 250.000 Jews deported from the Warsaw ghetto up to September 1st, 1942, only two small transports, numbering about 4.000 people, are known to have been sent eastwards in the direction of Brest-Litovsk and Malachowicze, allegedly to be employed on work behind the front line. It has not been possible to ascertain whether any of the other Jews deported from the Warsaw ghetto still survive, and it must be feared that they have been all put to death.
 
16. The Jews deported from the Warsaw ghetto so far included in the first instance all the aged and infirm; a number of the physically strong have escaped so far, because of their utility as labour power. All the children from Jewish schools, orphanages and children's homes were deported, including those from the orphanage in charge of the celebrated educationist, dr. Janusz Korczak, who refused to abandon his charges, although he was given the alternative of remaining behind.

17. According to the most recent reports, 120.000 ration cards were distributed in the Warsaw ghetto for the month of September 1942, while the report also mentions that only 40.000 such cards were to be distributed for the month of October, 1942. The latter figure is corroborated by information emanating from the German Employment Office (Arbeitsamt), which mentioned the number of 40.000 skilled workmen as those who were to be allowed to remain in a part of the ghetto, confined to barracks and employed on German war production.

18. The deportations from the Warsaw ghetto were interrupted during five days, between August 20th-25th. The German machinery for the mass slaughter of the Jews was employed during this interval on the liquidation of other ghettoes in Central Poland, including the towns of Falenica, Rembertów, Nowy Dwór, Kaluszyn and Minsk Mazowiecki.
19. It is not possible to estimate the exact numbers of Jews who have been exterminated in Poland since the occupation of the country by the armed forces of the German Reich. But all the reports agree that the total number of killed runs into many hundreds of thousands of innocent victims – men, women and children – and that of the 3.130.000 Jews in Poland before the outbreak of war, over a third have perished during the last three years.

20. The Polish population, which itself is suffering the most grievous afflictions, and of which many millions have been either deported to Germany as slave labour or evicted from their homes and lands, deprived of so many of their leaders, who have been cruelly murdered by the Germans, have repeatedly expressed, through the underground organizations, their horror of and compassion with the terrible fate which has befallen their Jewish fellow-countrymen. The Polish Government are in possession of information concerning the assistance which the Polish population is rendering to the Jews. For obvious reasons no details of these activities can be published at present.
 
21. The Polish Government – as the representatives of the legitimate authority on territories in which the Germans are carrying out the systematic extermination of Polish citizens and of citizens of Jewish origin of many other European countries – consider it their duty to address themselves to the  Governments of the United Nations, in the confident belief that they will share their opinion as to the necessity not only of condemning the crimes committed by the Germans and punishing the criminals, but also of finding means offering the hope that Germany might be effectively restrained from continuing to apply her methods of mass extermination.

I avail myself of this opportunity to renew to Your Excellency the assurances of my high consideration.

                                                                                                                    Edward  Raczyński
 
Hutchinson & Co. (Publishers) LTD. London, New York, Melbourne, 1942, pp. 4-10.
Download the original text